Krijg nieuwsbrief

Schakel javascript in om dit formulier in te dienen

 
 

Contacteer ons
(Open van 8:30 uur tot 17:00 uur)

Schrijf.be copy & content
Willem Geetsstraat 9, 2800 Mechelen
BE 0848.540.558 

+ 32 15 27 55 10  -  info@Schrijf.be




Menu

Tijdtalig

Robin, mijn jongste zoon met downsyndroom, is haast zes. En nog niet echt aan spreken toe. Terwijl leeftijdsgenoten klaargestoomd worden om straks maan-roos-vis te schrijven, spreekt hij deze woorden nu pas uit. Begrijpen doet hij veel. Maar woorden gebruiken of ze verstaanbaar gebruiken ... ho maar! Zo wil hij melk als hij naar pekke vraagt, of een banaan als hij ka zegt. Een kip klinkt als pik, een olifant als fante en zijn slurf als foef. Je zult maar bij de bakker staan, als je kind het plot van Dumbo aan je uitlegt. Of bespreekt wat hij op de kinderboerderij zag.

Tijd in taal

Vanmorgen kruipt mijn kleine rakker knus naast me in bed en nestelt hij zich voor een rozig koestermoment. Ik vraag hem of hij goed geslapen heeft. Ik besef dat dit een vergeefse vraag is, want ik refereer aan het verleden. En Robin is het begrip tijd nog lang niet meester. Laat staan het spreken over tijd. Maar tot mijn opperste verbazing toont hij me zijn duim en zegt: goe!

... Toevalstreffer misschien?

Vooruit denken

Dan geeft Robin aan dat hij tv wil kijken. Ik zeg dat het niet kan. En som op wat ons vandaag nog te doen staat: aankleden, eten, auto in, naar school om er te werken en spelen, en dan terug naar huis met opa. Ook dat doe ik tegen beter weten in. Want dit gaat over de toekomst. En ook daarop heeft hij nog geen vat. Maar hij knikt. Kijkt ernstig en herhaalt afpuntend op zijn vingertjes: aandoen, ete, auto, school, werke, spelen, OPA! Dat laatste roept hij, want opa is zijn grote vriend en de absolute apotheose na een fijne dag.

Vanzelf is niet vanzelfsprekend

Op zulke momenten besef ik weer hoe geweldig taalverwerving is. En hoe weinig evident. Bij de meesten gaat dit zo vanzelf dat we het vanzelfsprekend vinden. Maar is het verwervingsvermogen verstoord of vertraagd? Dan pas merk je hoe ingenieus een doorsnee-mens in elkaar steekt. En hoe geweldig knap het is dat we hoegenaamd met elkaar kunnen communiceren.

Leve de toekomst

En nu is eindelijk de tijd in de taal van mijn jongste geslopen. Geweldig. Dit is een moment om in een doosje te stoppen. Mijn heerlijke, langzame kind zet weer een kleine reuzenstap. En mijn communicatie met hem werd weer een beetje rijker: er is toekomst. Hoera.

Reageer